Wychowałam się w ekstraordynaryjnych peerelowskich czasach, w których dzieciakom ze słodyczy dane były wafle przekładane dżemem i landryny łamizęby, a z zabawek czupiradła z twardego plastiku. Wyobraźnia człowiekowi szalała i jak chciał człowiek mieć domek dla lal, taki, o którym czytał w uwielbianym Hoffmannowskim "Dziadku do orzechów" to go sobie musiał z pudełka po kozakach Relax stworzyć, gumą arabską sreberka po czekoladkach wysępione od sąsiadki, która miała pewexowskie "dojścia" poprzyklejać i kredkami z misiem ubarwić choć trochę szary karton.

Handzia "Dziadka do orzechów" nawet nie chce słuchać, o samodzielnym przeczytaniu nie wspomnę (nie powiem, jak nad tym ubolewam i jak mi w śledzionie z tego powodu strzyka), ale domek dla lalek ma.  I też go sama zrobiła. Z klocków. Wysępiła różowy dywanik, wysępiła mebelki i zmajstrowała inżynieryjnie Miecię. Jedną Miecię już kiedyś zrobiła, ale ta nie wytrzymała, bidula, intensywności używania. Teraz nowa Miecia powstała z resztek, które zostały po cięciu Czerwonego Barona. Jessuuu - jak to brzmi. Jesteśmy normalną rodziną, zapewniam. :)) Nie wypijamy wiaderka krwi na kolację. Czerwony Baron to drewniany samolot składany rękoma Adama i Handzi właśnie. To znaczy Adam piłuje Barona, a Handzia majstruje z resztek balsy ekologiczną Miecię i elementy wyposażenia Mieciowego ekodomku.

Tu Mieczysława na łożu:

i w apartamencie:

Czasy się zmieniły, ale pomysłowość dzieciaków, na przekór komercji, na szczęście się ostała.

Na przekór komercji są też bransoletki, które z kolei popełniłam ja.  Wykonane z parcianego sznurka, są równie eko co Mieczysława. Ale Mietce ich nie oddam!

wersja grubsza:

i trzy cieńsze, bom fanaberyjna wielce i od razu zachciało mi się odmiany: